• Nicolas Hlobo, mensen met aanhangsels (mei 2011 gepubliceerd op Mister Motley site)

Nicholas Hlobo, Ndize, 2010. Hout, rubber, leer, staal 44 kilometer gekleurd lint. National Museum of Art, Architecture and Design Oslo (foto: Borre Høstland)

Al een tijdje zoemt zijn naam rond. Men zegt: Nicholas Hlobo gaat dit jaar doordringen tot de kunsttop, in de jetsettop van de biënnales en documenta’s. Eens in de zoveel tijd is er weer een ‘ontdekking’. Eenmaal opgepikt door de groep, die van biënnale naar biënnale, naar documenta en naar kunstbeurzen trekt, is de kans groot dat hij (of zij) de komende jaren veel te zien zal zijn en de prijzen van de werken snel zullen stijgen. 

Wie is deze Hlobo?


In Oslo werd eerder dit jaar een grote overzichtstentoonstelling met zijn werk gehouden en meteen merkte je dat afbeeldingen in de pers en op internet zijn werk tekort doen. Het gaat om ervaringskunst. Je moet het beleven d.w.z. er omheen of doorheen kunnen lopen. Dat werd bij binnenkomst in het Nasjonalmuseet onmiddellijk duidelijk.


In een magnifieke negentiende-eeuwse koepelzaal, met monumentale zuilen van marmer en goud, stond, net niet helemaal recht, een hoge vierkante installatie waaraan een woud van gekleurde linten hing. De kleuren rood en roze overheersen in dit werk. De wand is hoger dan een maïsveld. Een kleine opening nodigt je uit om er in te lopen.

‘Follow the light’ zei de zaalwacht aanmoedigend, je weet nooit zeker of het wel mag. Tweemaal werd ik teruggestuurd door diezelfde zaalwacht, omdat ik de verkeerde afslag had genomen. Ergens blijken namelijk beelden te staan in dit woud, en die moet je niet missen.

En dan heb ik ze gevonden.

Het gaat om twee witte mensen met een Afrikaanse fysionomie, gekleed in rubberen jurken. Ze staan verstopt tussen de linten. Een kijkt omhoog naar het licht.

Nicholas Hlobo, Ndize, 2010. Hout, rubber, leer, staal 44 kilometer gekleurd lint. National Museum of Art, Architecture and Design Oslo (foto: Borre Høstland)

Prachtig, verstopt, stil en mysterieus. Ik was alleen met ze.

Weer buiten de installatie, vielen de vele figuren met aanhangsels op rondom de installatie, die her en der op de grond lagen of tegen de muur geplaatst waren. Aan de muur hangen ‘schilderijen’. Alles is gemaakt van rubber, meestal van oude banden, aan elkaar gestikt met kleurige linten. Wat hebben deze fantastische gedrochten en versiersels te betekenen?


De website van het Nasjonalmuseet (www.nasjonalmuseet.no) geeft goede informatie in de vorm van filmpjes. Hierin vertelt Hlobo over de positie die hij wil innemen in het grote geheel. Dat wil zeggen de verhalen die hij wil vertellen.

Want in alle werken zitten verhalen verborgen die verwijzen naar zijn land Zuid-Afrika, de culturele groep waartoe hij behoort de Xhosa. Maar ook zijn seksuele geaardheid is onderwerp. Homo’s verstoppen zich nog veelal in Zuid Afrika, want er wordt regelmatig geweld, zoals verkrachting en moord, tegen hen gepleegd.

Hlobo benadrukt wel dat hij de aandacht legt bij ‘het zoet dat uit het zout voortkomt’. De positieve kanten van de nadelen.

Maar zijn werk lijkt over meer te gaan dan alleen zijn persoonlijke achtergronden.

Er is ook een ‘human condition’ in terug te vinden, die voor iedereen herkenbaar is. Ieder mens heeft te maken met een aanhangsel van cultuur, ras en geslacht dat hij met zich meesleept. Bij Hlobo wordt dit aanhangsel soms voortgesleept, soms kun je je erin verstoppen, soms kruipt er iemand uit, het kan echter ook uit je geslacht groeien, of je kunt het bestuderen, het omhelzen en je aanhangsels kunnen je verbinden met de wereld.


Ik ben zelden zo geraakt geweest door een tentoonstelling en bijhorende openingsfilm met performances. Dat hij opgenomen gaat worden tussen de groten is, naar mijn mening zeer verdiend.

In 2005 was hij drie maanden artist in residence bij de Thami Mnyelefoundation in hartje Amsterdam. Niemand kende hem nog. Hij zal ook niet aangekocht zijn vermoed ik.

De tentoonstelling Nicholas HLOBO: sculpture · installation · performance · drawing (curator Gavin Jantjes) was tot en met 29 mei 2011 te zien in het Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design in Oslo, Noorwegen. Hij was ook te zien op de Biënnale van Venetië (2011)

Op de website van de Stevenson Gallery in Zuid Afrika is meer informatie over deze kunstenaar te vinden.

Zie voor meer publicaties en opdrachtgevers van Esther Schreuder > publications < 

contact : estherschreuderwebsite@gmail.com

Comments are closed.